نقد پذیری در جامعه و قانون جدید بالاترین

تقریبا 1 سالی میشه که به مشتری پرو پاقرص بالاترین تبدیل شدم. بجز روزهایی که به اینترنت دسترسی نداشتم تقریبا هر روز باید چند باری صفحه لینکهای داغ یا لینکهای تازه رو چک میکردم. امروز که تونستم خودم به عضویت بالاترین در بیام درست مصادف شده با اقدام جدید بالاترین در جهت حذف لینکهای توهین به مذاهب از صفحه اول.

به شخصه زیاد آدم مذهبی نیستم، ولی به یه چیزهایی اعتقاد دارم. جدا از اینها به شدت از نقد مذهب هم استقبال می کنم. اما واقعا تشخیص مرز توهین و نقد خیلی سخته و نمیشه به این راحتی مرزش رو مشخص کرد. واسه همین به هر دو گروه حق میدم چه کسانی که موافق این قانون جدید هستند و چه کسانی که مخالف. مسلما کسانی که موافق هستند خیلی از لینکهای ارسالی رو توهین به عقایدشون می دونستند و دسته دوم هم قانون جدید رو مخالف آزادی بیان

اونطوری که تو لینکهای ارسالی دیدم خیلی از کاربران به دلیل ایجاد این قانون تصمیم به ترک بالاترین گرفتند و خیلی های دیگه هم باز به همین دلیل دوباره به بالاترین بر گشتند. نکته مهم هم همینجاست. چرا باید با وضع یک قانون که به نظرمون خوشایند نیست تصمیم به ترک صحنه بگیریم و با حذف اون دوباره برگردیم و یا برعکس؟ این به نظر من به خصلت ما ایرانی ها برمیگرده که تاب و تحمل مخالف خودمون رو نداریم. بجای موندن و بحث های منطقی با دلیل و استدلال همیشه یا زود عصبانی میشیم یا صحنه رو ترک میکنیم. درست مثل یه تیم فوتبال که تا دوتا رای به ضررش داده میشه تصمیم به ترک زمین میگیره

همیشه و همه جا حرف از نقد زدیم و گفتیم انتقاد چیز خوبیه اما هر وقت نوبت به خودمون رسیده و کسانی به نظر ما انتقاد داشتند سریع جبهه گیری کردیم بدون اینکه حرف طرف مقابل رو بشنویم . منظور من هر دو دسته هستند

به نظر من تا در جامعه ایرانی تحمل نقد پذیری ایجاد نشه باید در پیشرفت مملکت رو گل بگیریم. 

به امید سرافرازی و آبادانی جامعه ایرانی.